De man kijkt om zich heen. Hij is alleen en loopt het grindpad op.

Toen hij thuis alles kort en klein sloeg en zichzelf naar het leven stond werd hij opgenomen in een inrichting. Voor dagen werd hij platgespoten en geïsoleerd. Hij weet daar niet veel van!

Wel kan hij zich nog herinneren hoe hij, overvallen door woede en verdriet, de kerk uitliep daarbij stoeltjes, banken en wijwatervat omver gooide en de zware kerkdeur dichtsmeet. In die toestand is hij rechtstreeks naar huis gegaan en heeft uren zitten janken.

Over de gemaakte puinhoop in de kerk hoort hij niets. Reacties van familie of bekenden blijven achterwege.

Op het werk meldt hij zich ziek. De baas weet hem uit balans. En op advies van een arts kan hij zich het best een poosje ontspannen.

In de kroeg vindt hij zijn maat. Gezeten aan een tafeltje verschijnt de ene borrel na de andere. Iedereen laat hem met rust. Hij houdt niet van ouwehoeren. Tegen sluitingstijd staat hij op en gaat naar huis. Niemand heeft last van hem, behalve  hijzelf.

In zijn huis is geen drank. Het is er nooit geweest! Als hij dronk dan in het café. Maar van de ene op de andere dag verandert dit. Elke week haalt hij vele flessen sterke drank. In zijn eentje drinkt hij, luistert naar muziek en heeft hij alsmaar meer momenten van plezier en ongenoegen. Hij heeft het rijk alleen, wentelt om en om, wordt zelfs wakker in de stront. Dan wast hij, ruimt een beetje op en begint opnieuw. Tot, dat ene, bijna fatale moment.

Tijdens zijn verblijf in de kliniek heeft hij onder meer geleerd weer te ouwehoeren. Er eenmaal ontslagen pakt hij het leven langzaam op. Hij gaat nu ook weer naar de kroeg. Eén keer per week, op een vaste avond. Daar probeert hij in een vast groepje mee te lullen. Steeds vaker lukt dat en als hij zwijgt is dat geen enkel probleem. Soms praat hij, dát mag ook. Hij laat zich zien! Hij lacht en vertelt over die ene gebeurtenis in  de kerk. Het herinnert hem aan moeder! En het afscheid wat hij nog moet nemen.

Dáár ligt ze!

"Dag moeder hier is je zoon, sorry, het duurde even!"




   



Afscheid nemen Een moeizame weg