Home
De Gekruisigde Kikker


De gekruisigde kikker van Martin Kippenberger, getiteld "Zuerst die Füsse", brengt veel beroering in de wereld. Nou ja veel? Het schijnt, dat de paus en enige conservatieve gelovigen zich aangevallen voelen en het geheel als godlasterend willen afdoen.
In de geschiedenis is dit vaker gebeurd er zijn zelfs mensen voor op de brandstapel gezet en anderszins vermoord. Een geluk misschien voor Kippenberger zelf dat hij niet meer beschikbaar is voor een dergelijke barbaarse benadering. De kunstenaar is op 44 jarige leeftijd in 1997 te Wenen overleden.
Het is natuurlijk een shock als je eeuwen en eeuwen bent opgevoed met een kruisbeeldje boven de deur, voorstellende Jezus die aan het kruis geslagen is. Een gruwelijk tafereel maar voor velen was en is dit geen belemmering om de huiskamer en slaapkamer ermee op te fleuren, want zo is de gedachte: het heeft met het geloof te maken dus is het goed. Ik las zelfs ergens dat het kruis symbool stond voor de liefde van God en daarom mogen we dit symbool niet belachelijk maken door er een kikker op te slaan.
De vraag is echter wie is er nu belachelijk de kunstenaar of de paus met zijn volgelingen?
Even voor de correctheid van het beeld: meestal zie je in huiskamers en ook in kerken maar 1 kruisbeeld hangen. Bijna nooit zie je 3 kruisen, misschien dat dat teveel kost of dat het niet past om twee moordenaars naast de heilige Jezus te zetten? Met andere woorden ons wordt steeds een verkeerd beeld voorgehouden. En zoals met zoveel zaken in de kerk, de schaapachtige gelovigen worden misleid en laten zich misleiden.
Waar je in de kerk of daaromheen nooit over hoort spreken is dat de andere twee gekruisigden, een goede en een slechte moordenaar waren.
Heeft U wel eens van een goede moordenaar gehoord? Hoe ziet die eruit? Zou Peter R. dat misschien weten?
Ja, een slechte moordenaar die kennen we wel, maar een goede?
Toch wordt ons dit beeld al eeuwen voorgehouden en niemand weet er iets zinnigs over te zeggen. Dus waar we niet mee kunnen leven weg ermee en we houden een onvolledig beeld over van 1 man aan een kruis. Ook dit onvolledige beeld is nog onbegrijpelijk want deze man stelt de zoon van God voor en die hangt daar dan in alle openbaarheid aan het kruis en sterft ook aan dat kruis. De zoon van God.
Wat een loser is die God die kan niet eens zijn eigen zoon beschermen tegen dit soort barbaarse uitingen? Een machteloze God dus. Wat hebben we daar nu aan?
Eerst wordt ons diezelfde God geschilderd als iemand die van alles kan: bergen verzetten etc en zijn zoon kan ook van alles vooral mensen genezen maar in de verhouding van deze God als vader tot zijn zoon blijkt hij ineens tot niets meer instaat?
Kan het nog paradoxaler?
En dan wordt dit gruwelijke symbool verheven tot een teken van Gods liefde?
Daar is de mens goed in om paradoxen niet onder ogen te zien maar met de mantel der liefde te bedekken. Hetzelfde doet zich voor in het dagelijkse leven: een leerling schiet zijn leraar dood en de leraar wordt tot heilig verheven en de jongen is dan ineens een misdadiger. We kunnen er niet mee leven, we durven het niet onder ogen te zien. Natuurlijk is die leraar niet heilig en natuurlijk is het kind geen misdadiger, ook al heeft hij iets gruwelijks gedaan. We hebben er geen antwoord op we moeten oordelen en veroordelen.
Zo ook met de kikker van Kippenberger? Iets wat even niet in het plaatje past weg ermee?
In de bijbel lezen we velen verhalen en parabels en wat mij is bijgebleven is dat het steeds ging om "het beeld en de gelijkenis".
Dit gaat zelfs zo ver dat de mens geschapen is naar het beeld en de gelijkenis van zijn schepper.
Nu wordt door vertegenwoordigers van het instituut de kerk alleen het beeld aangevallen en men spreekt met geen woord over de gelijkenis. Maw waar verwijst dit beeld naar? Neen, men oordeelt onmiddellijk en zegt dit beeld is Godlasterlijk maw men schakelt het eigen denkvermogen uit en vervalt in een soort fatsoensnorm van waaruit bepaalde zaken als slecht beoordeeld kunnen worden. Het mooiste zou zijn de kikker op de brandstapel te plaatsen opdat het niet meer schade kan aanrichten en tegelijkertijd als uiting van de absolute macht van onze waarheid want wij weten wat God bedoelt en iedereen die dat niet erkent is een ketter.
Maar als gezegd voor wie is dit nu eigenlijk een item?
Voor mijzelf is dit een oefening om niet in dezelfde fout te gaan als de belagers van de groene kikker door ze ongefundeerd aan de kant te schuiven.
Het leuke aan deze poging vind ik juist dat verkeerde zaken ook dingen kunnen ophelderen dus je moet ze niet aan de kant schuiven je moet ze juist opnemen in het betoog maw verbind je met het kwaad. En dan moet het er zo uitkomen dat je je niet als overwinnaar of als superieur toont want dan sla je plank weer mis. Natuurlijk is er sprake van een soort overwinning als je uit een lastig debat komt maar je bent geen overwinnaar over de deelnemers aan het debat maar je hebt de tegenstrijdigheden in het debat zelf overwonnen en dat kan een behoorlijke klus zijn. En superieur? Natuurlijk kan de ene oplossing superieur zijn aan de andere in kwalitatieve zin maar als gezegd een persoon kan dit niet voor zichzelf alleen opeisen want hij maakt gebruik van allerlei zaken die hem aangereikt worden.
Doe je het wel dan wordt het ego-tripperij en daar zit niemand op te wachten het gaat erom dat we er allemaal wat aan hebben toch?
Als ik naar mijn kinderen luister dan weten ze nog nauwelijks wat een kerk is, ja ze kennen de gebouwen in de omgeving. Op school hoewel het een katholieke school is horen ze er niets meer van. Maatschappelijk bestaat er ook niets meer: Kerstmis is gekoppeld aan vakantie en wintersport…
Terug naar het gestelde.
Om een goed idee te krijgen wat de kunstenaar bedoelt of waar hij probeert naar te verwijzen, lijkt het mij van belang eerst eens het beeld van het Golgotha gebeuren te doorgronden. Misschien dat die Kippenberger wel een idee of inzicht in dit gebeuren had en vandaaruit tot een nieuw beeld kon komen? Dat kan toch? Dat iemand inzicht heeft in iets?
Nu is dit een hachelijke onderneming, maar na 2000 jaar mogen we toch wel iets meer weten dan alleen ervan uit te gaan dat het mysterie ondoorgrondelijk is?

Wordt vervolgd….
Golgotha mysterie

Laten we ons even oriënteren in de tijd
Het merkwaardige is dat onze tijdsbepaling gekoppeld is aan degene die een hoofdrol speelt in het Golgotha gebeuren.
De geboorte van deze persoon is voor ons een beginpunt geworden en nu leven wij in het jaar 2008. Dit is echter niet voor iedereen zo. De Joden hanteren een ander ijkpunt en zij leven al in het jaar
5768.

De joodse jaartelling begint bij de schepping, die volgens de joden in 3761 v. Chr. plaatsvond. De joodse dag begint met zonsondergang. Daarom beginnen sjabbat en alle feestdagen met het verdwijnen van het daglicht en eindigen zij bij het verschijnen van drie sterren aan de hemel.

De chinezen leven in het jaar
4706.

The beginnings of the Chinese calendar can be traced back to the 14th century B.C.E. Legend has it that the Emperor Huangdi invented the calendar in 2637 B.C.E.

Dus het niet zo dat de hele wereld dezelfde kalender hanteert.
Laten we ook alle beschavingen voor ons niet vergeten die toch ook de een of andere tijdschaal hanteerden bv de Egyptenaren, de Inca's etc.

Hoe verder we terug gaan in tijd hoe vager eea wordt.

De speculatieve vragen nemen ook toe: wanneer ontstond de mens? Wanneer ontstond de aarde onze kosmos? Etc. om toch tot een aannemelijk iets te komen heeft met de oerknal bedacht om toch maar ergens een begin te stellen. De oerknal is eigenlijk een beetje een verkeerd begrip omdat om over een knal te kunnen spreken je toch iemand of een instantie moet hebben die dat waarneemt en die was er natuurlijk niet.

Toch blijft het een merkwaardig iets dat plotseling er een tijdrekening ontstaat nav een bepaalde gebeurtenis. Wij hadden dus ook een nieuw startpunt kunnen maken door bv het moment dat de eerste mens een stap op de maan zette als begin te nemen.

Nu waren er voor de geboorte van de persoon Jezus binnen het Joodse volk al tijden en tijden verhalen en voorspellingen dat er een bijzonder iemand geboren zou worden een verlosser, een koning etc.

Je vraagt je dan onmiddellijk af waarvan moesten de mensen dan verlost worden? Waren ze niet tevreden of werden ze misschien onderdrukt? Er moet toch een reden zijn voor dit gevoel? Anders kan ik het niet vatten.

Nu was het toevallig zo dat het Joodse volk toen Jezus geboren werd overheerst werden door de Romeinen. En dan zou je heel slim kunnen denken nou die verlosser zal het joodse volk wel van deze bezetter bevrijden…. Maar wisten de profeten die de komst van Jezus aankondigden al dat er ten tijde van de geboorte sprake zou zijn van een bezetting? Of lag de oorzaak van het gevoel eerder? Bijvoorbeeld het verlies van het paradijs?
Of is het gewoon een basaal gevoel dat ieder mens met zich meedraagt als hij of zij hier op aarde komt?

Toch is dit alles een beetje kortzichtig gebleken. Niks bevrijding van de Romeinen. Het werd zelfs een drama. Deze verlosser werd aan het kruis geslagen en stierf vervolgens en werd in een graf gelegd en dat is het bijzondere aan het verhaal over deze persoon… deze Jezus stond op uit de dood! Herrees…

Verwarring alom een dode die weer levend werd?

Misschien moeten we weer een stukje terug om de draad weer op te pakken.

Wordt vervolgd.
Kikker  III

Hoe leefden de mensen vroeger dwz duizenden jaren geleden?
Itt. hoe wij nu leven leefde men vroeger in groepen, stammen. Misschien waren er ook wel individuen die niets met een groep te maken wilde hebben maar dat waren er dan heel weinig. Tegenwoordig is het eerder omgekeerd.
Het voordeel van een groepsverband is dat je niet alles zelf hoeft te doen. Zo is het instand houden van de groep een van de eerste levensbehoeften. Voeding.
Is de voeding veiliggesteld dan komt er energie vrij om andere dingen te gaan doen. Verder moeten we niet vergeten dat het veilig stellen van de voeding vaak inhield dat je van plaats wisselde maw je trok achter het voedsel aan. In dit achter het voedsel aantrekken ontstaat een heel aantal vaardigheden: opbouwen afbreken, vervoer, materialen en om het voedsel langer te kunnen bewaren conserveringstechnieken.
Maar wie bepaalde wat? Wanneer moeten we vertrekken? Is het al nodig? Kunnen we niet nog even wachten? Welke kant moeten we op?
Voor stammen die op 1 plek konden blijven lagen er andere vragen maar waar je ook was iemand moest op een gegeven moment iets aangeven tbv het overleven of in dienst van een hoger levenspeil voor de groep.
Wanneer moet we zaaien, wanneer oogsten levensnoodzakelijke vragen, die beantwoord moesten worden.
Hoe primitiever de mens zin zijn ontwikkeling des te meer kon deze mens gebruik maken van een soort intuïtie, een levenszin die als het ware zaken automatisch lieten verlopen, ware dit niet zo dan was de kans te overleven uiterst klein geweest.

Wordt vervolgd